
รตา ชินกระจ่างกิจ กับเรื่องที่อยากเก็บไว้บนเสื้อ
ARTIST STORY / PIGGYMONSTER
จากเวทีและเสียงพากย์ สู่ลายเส้นที่เก็บความทรงจำของคนที่เธอรัก
รตากับเสื้อลายแสตมป์ที่เธอออกแบบจากความทรงจำในชีวิต
“เราไม่อยากให้สัตว์เลี้ยงที่เรารักมาก ๆ จากหายไปตามกาลเวลาของโลกใบนี้ค่ะ”
เบื้องหลังแมวสองตัวบนเสื้อลายแสตมป์ คือความผูกพันที่รตาอยากให้มีคนจดจำต่อไป ก่อนจะเล่าว่าเสื้อขายได้อย่างไร เธอพาเราย้อนกลับไปถึงชีวิตของสัตว์เลี้ยงที่เคยทำให้บ้านสดใส และทำให้วันที่รู้สึกแย่ยังมีบางอย่างให้เฝ้ารอ
สัมภาษณ์โดย พิมพ์ | Piggy Monster
ไมโครโฟนและแสตมป์ที่เล่าตัวตนคนเดียวกัน
หลายคนรู้จักรตาจากการเป็นสมาชิก BNK48 รุ่นที่ 2 ทีมเอ็นไฟว์ ระหว่าง พ.ศ. 2561–2567 ก่อนเดินหน้าทำงานนักพากย์เสียงอิสระ ครอบคลุมทั้งอนิเมะ ภาพยนตร์แอนิเมชัน ภาพยนตร์คนแสดง และเกม ครั้งนี้ PiggyMonster ชวนเธอเล่าอีกด้านของตัวเอง ผ่านภาพวาดบนเสื้อที่รวบรวมเรื่องราวจากหลายช่วงชีวิต


ภาพในชุดศิลปินและลายเสื้อที่มีไมโครโฟนเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของความทรงจำ
บนเสื้อมีไมโครโฟนแทนการร้องเพลงและการพูดความรู้สึก ส่วนภาพฤดูกาลเชื่อมโยงกับซิงเกิลแรกในฐานะสมาชิก BNK48 เกล็ดหิมะยังมีอีกความหมายหนึ่ง คือผลงานพากย์โคยูกิในเรื่องดาบพิฆาตอสูรที่เธอภูมิใจ บทบาทในวันก่อนและวันนี้จึงปรากฏอยู่ด้วยกันในงานชิ้นเดียว
“ถ้าเกิดว่าเราใส่หิมะในแสตมป์อันนี้ มันก็จะได้สองความหมาย คือเป็นหนึ่งในฤดู สองก็คือเกี่ยวกับโคยูกิจังได้ด้วย”
คุณรตาเล่าว่าเธอทำเสื้อมาแล้วประมาณสามปี แต่ละปีมีภาพที่ต่างกัน ปีแรกเป็นแมงกะพรุน ส่วนปีก่อนเป็นภาพตัวเองสวมหมวกแมว สำหรับครั้งนี้ เธอเลือกใช้แสตมป์เป็นพื้นที่เก็บเรื่องราว โดยได้แรงบันดาลใจจากภาพต่าง ๆ ที่มักอยู่ภายในแสตมป์แต่ละดวง
“พอเราเห็นแสตมป์แล้วเราก็รู้สึกว่า ในแสตมป์แต่ละใบก็จะมีรูปอยู่ในนั้น ก็รู้สึกว่าอยากจะนำเศษเสี้ยวความทรงจำที่ดีในชีวิตใส่ไว้ในแสตมป์ค่ะ”
จากกรอบแสตมป์เล็ก ๆ เธอจึงเริ่มเลือกว่าจะนำใครและช่วงเวลาไหนกลับมาอยู่ด้วยกันบนเสื้อ หนึ่งในนั้นคือปลาทองที่ยังจำได้มาตั้งแต่วัยเด็ก
จากปลาทองในวัยเด็ก ถึงแมวที่เติบโตมาด้วยกัน
หนึ่งในเรื่องราวที่คุณรตาจดจำได้ชัดเจนคือ “บ๊อบบี้” ปลาทองต้นแบบของภาพมุมซ้ายบน บ๊อบบี้เป็นสัตว์เลี้ยงในวัยเด็กที่ผูกพันกับคนทั้งบ้าน แม้แต่คุณอายังแวะทักทายก่อนออกไปทำงานเป็นประจำ
เธอจำได้ว่าในวันที่แม่บอกข่าวการจากไปของบ๊อบบี้ระหว่างมารับที่โรงเรียน ตัวเองร้องไห้ตั้งแต่ออกจากโรงเรียน แวะรับน้องชาย จนกลับถึงบ้าน เมื่อนำเขามาวาดลงบนเสื้อ ความทรงจำนั้นจึงมาพร้อมความขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยได้อยู่ด้วยกัน


แมวลายสลิดและแมวลายขาวดำในชุดภาพความทรงจำ ที่เชื่อมโยงกับเรื่องแชมป์และแต้มในบทสัมภาษณ์
ส่วนแมวหน้ากากดำมุมขวาบนชื่อ “แต้ม” เป็นแมวลายวัวที่มีลายบนหน้าเหมือนสวมหน้ากากแบทแมน เอกลักษณ์นี้ทำให้คุณรตาชอบนำเขามาวาด และใช้เป็นภาพในงานหลายชิ้น รวมถึง LINE OA สำหรับติดต่องาน
อีกตัวคือ “แชมป์” แมวลายสลิดใต้เลข 27 เป็นแมวจรตัวแรกที่เธอรับเลี้ยง และช่วยคุณแม่ดูแลด้วยเงินเดือนช่วงแรก ๆ ของการเป็นศิลปิน แชมป์มีอาการป่วยตั้งแต่รับมาเลี้ยง ส่วนแต้มไม่ได้ป่วยในช่วงแรก แต่ป่วยเป็นโรค FIP หลังจากเลี้ยงได้ 2 ปี และจากไปด้วยโรคนี้ เธอตั้งใจดูแลทั้งคู่จนถึงช่วงสุดท้าย
“เขาเป็นแมวที่ทำให้มีความสุขมาก ๆ เลยในชีวิต เขาทำให้ที่บ้านมีสีสัน ทำให้ที่บ้านสดใส ทำให้ทุกคนมีความสุขมาก ๆ เลย”
ความผูกพันทำให้เธออยากหยิบพวกเขามาอยู่ในเสื้อ และในผลงานอื่น ๆ ที่อาจมีโอกาสสร้างขึ้นต่อจากนี้ แต่ละภาพจึงมีทั้งหน้าตาที่จดจำได้ และเรื่องราวที่เธออยากเล่าต่อ
อุ้งเท้าเล็ก ๆ และคำบอกลาที่ไม่เคยลืม


ช่วงเวลาร่วมกับสัตว์เลี้ยง ก่อนความผูกพันจะถูกนำมาเล่าผ่านภาพวาด
คุณรตาเล่าว่า แมวสองตัวนี้ทำให้บ้านมีสีสันและทำให้ทุกคนมีความสุข โดยเฉพาะในช่วงชีวิตที่เธอรู้สึกแย่ การมีพวกเขาอยู่ด้วยช่วยเยียวยาใจ และทำให้ยังอยากรอดูว่าวันต่อไปของทั้งคู่จะเป็นอย่างไร
ความทรงจำหนึ่งเกี่ยวกับแชมป์ยังอยู่กับเธอ ก่อนเดินทางไปกรุงเทพฯ เธอบอกเขาว่าจะกลับมาเจอกันอีก แม้ตอนนั้นเขาอ่อนแรงมากแล้ว แชมป์ยังยกอุ้งเท้าเล็ก ๆ มาแตะที่หน้าอก ซึ่งสำหรับเธอรู้สึกเหมือนเป็นคำบอกลา
“ในวันที่มีความคิดว่าโลกนี้มันแย่มาก แย่ที่สุดเลย ก็ยังมีเขาสองคนที่ทำให้รู้สึกว่าโลกนี้มันน่าอยู่”
เธอเล่าว่า ความตั้งใจนี้ทอดยาวไปถึงวันที่ตัวเองอาจจำอะไรไม่ได้ หรือไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ก็ยังไม่อยากให้ใครลืมแมวที่เคยมอบความสุขให้ครอบครัว การนำพวกเขามาอยู่บนเสื้อคือวิธีหนึ่งที่เธอทำได้ในวันนี้
“อยากให้ทุกคนจดจำเขาไว้เยอะ ๆ”
คนที่เห็นลายเสื้ออาจเริ่มต้นจากชอบแมวหน้ากากดำหรือแมวลายสลิด แต่เมื่อได้ฟังที่มา ก็จะรู้ว่าภาพเหล่านั้นเก็บช่วงเวลาที่มีความหมายกับเจ้าของผลงานไว้มากเพียงใด
พื้นที่พักใจและความฝันเล็ก ๆ ก็มีที่อยู่บนเสื้อ


อควาเรียมเป็นพื้นที่พักผ่อนที่รตาเล่าถึง และเป็นที่มาของภาพสัตว์น้ำบนเสื้อ
ภาพสัตว์น้ำด้านล่างซ้ายเชื่อมโยงกับ SEA LIFE พื้นที่พักใจที่เธอซื้อบัตรสมาชิกรายปีต่อเนื่องมาสามปี เมื่อไปสยามและมีเวลาว่าง เธอมักแวะเข้าไปใช้เวลาอยู่ที่นั่น โดยเฉพาะการไปหาเพนกวินที่เธอชอบมาก
“เวลาใครถามว่าไป SEA LIFE ทำไมบ่อย ๆ เราก็จะตอบว่าเราเป็นเพื่อนกับเพนกวินที่นั่นนะ”
นอกเหนือจากสัตว์เลี้ยง ภาพอื่น ๆ ยังเผยให้เห็นความชอบและความฝันของคุณรตา ดอก Lily of the Valley ตรงกลางด้านบนเป็นดอกไม้ที่เธอชอบ และมีความฝันเล็ก ๆ ว่าอยากถือในวันแต่งงาน ส่วนเลข 27 คือวันเกิดของเธอ
“เป็นดอกไม้ที่ชอบเฉย ๆ แล้วก็สักวันหนึ่ง ในความฝันเล็ก ๆ ก็อยากจะถือในวันแต่งงานค่ะ”
ส่วนหนูตัวเล็กในแสตมป์ฤดูกาลมาจากคำทักของแฟนคลับว่าเธอหน้าเหมือนหนู โบเชื่อมโยงกับชุดที่เคยสวมในฐานะศิลปิน และเด็กผู้หญิงผมสั้นข้างแชมป์คือภาพของเธอเอง ระหว่างแสตมป์มีตัวอักษร Ratahtouille ซึ่งเป็นชื่อที่เธอวางไว้บนงาน
เมื่อรวมรายละเอียดเหล่านี้เข้าด้วยกัน เสื้อจึงเล่าทั้งสิ่งที่เคยเกิดขึ้น สิ่งที่ทำให้มีความสุขในแต่ละวัน และความฝันที่อยากให้เกิดขึ้นต่อไป เรื่องเล็ก ๆ ที่เป็นส่วนตัวค่อย ๆ กลายเป็นภาพที่คนอื่นเข้ามาทำความรู้จักได้
เมื่อคนที่ไม่รู้จักเธอ เลือกซื้อเพราะชอบลายเสื้อ

รตากับเสื้อผลงานของตัวเองและบรรยากาศการพบปะผู้คน
จากเดิมที่เคยทำเสื้อเพียงไซซ์เดียวและลายเดียว รตาได้รู้จัก PiggyMonster เมื่อแวะไปที่ร้านสาขาวัดภูเขาทอง เธอประทับใจที่มีเนื้อผ้า แบบเสื้อ และงานสกรีนให้เลือก รวมถึงสามารถทำหลายไซซ์ตามที่ต้องการ
“พอมาผลิตที่ PiggyMonster เรารู้สึกว่าเรามีเสื้อให้เลือกหลายแบบมากเลยค่ะ”
เมื่อเธอนำเสื้อไปขายในงาน CAT T-SHIRT สิ่งที่น่าดีใจคือ ผู้ซื้อไม่ได้มีเพียงแฟนคลับที่ติดตามกันอยู่แล้ว หลายคนเข้ามาเพราะชอบลาย ก่อนจะได้รู้จักว่าใครเป็นคนวาดและภาพเหล่านั้นมีความหมายอย่างไร
“ในงาน CAT T-SHIRT เสื้อขายหมดเลยค่ะ มีทั้งแฟนคลับมากมายที่มาอุดหนุน และผู้คนอีกมากมายที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่เลือกซื้อเสื้อเพราะชอบลาย บอกว่าลายน่ารักและสวยมาก ๆ”
ระหว่างพูดคุย เธอจึงได้เล่าเรื่องแสตมป์แต่ละดวงให้ผู้ซื้อฟัง เช่นเดียวกับที่เล่าในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ ภาพที่ดึงดูดสายตากลายเป็นจุดเริ่มต้นของบทสนทนา และเปิดโอกาสให้คนที่เพิ่งพบกันได้รู้จักเธอมากขึ้น
เธอยังเล่าว่าแฟน ๆ ชอบทั้งเนื้อผ้าและลายสกรีน ทุกครั้งที่เห็นใครใส่เสื้อตัวนี้มาหา เธอจะดีใจและขอบคุณคนคนนั้น สำหรับเจ้าของภาพวาด การได้เห็นงานของตัวเองถูกเลือกไปใส่จึงเป็นอีกความสุขที่เกิดขึ้นหลังจากเสื้อผลิตเสร็จ
ลายเส้นที่เคยลังเล กำลังส่งความรู้สึกไปถึงใครบางคน
แม้ลายเสื้อจะได้รับเสียงตอบรับที่ดี คุณรตายอมรับว่าเธอเองเคยไม่มั่นใจในลายเส้นของตัวเอง เธอสงสัยว่าภาพเรียบง่ายที่ชอบวาดจะมีคนชอบหรือไม่ เพราะไม่ได้มีมิติซับซ้อน มีเพียงเรื่องที่อยากสื่อออกไป
“รู้สึกว่าทุกคนมีแนวทาง แล้วก็ความคิดของตัวเอง แล้วก็สิ่งที่อยากจะสื่อสารออกไป ทุกคนก็ไม่เหมือนกัน”
เธอมองว่าศิลปะไม่มีรูปแบบตายตัว ไม่จำเป็นต้องวาดเหมือนจริงหรือมีลายเส้นแบบใดแบบหนึ่ง สิ่งที่เธอให้ความสำคัญคือคนวาดอยากสื่ออะไร และคนที่มองเห็นได้รับความรู้สึกนั้นหรือไม่
แนวคิดนี้ทำให้เธอนึกถึงนักเรียนคนหนึ่งที่เคยเจอบน BTS เด็กคนนั้นถือแคนวาสมาด้วย และบอกว่าภาพของตัวเองไม่ค่อยสวย แต่เมื่อหันภาพให้ดู คุณรตากลับประทับใจมาก ก่อนแยกกันเธอจึงบอกว่าเขาวาดรูปสวยแล้ว และให้กำลังใจในการเตรียมตัวสอบ
จนถึงวันนี้ เธอยังอยากส่งข้อความไปถึงนักเรียนคนนั้นว่า ขอให้มีความสุขกับการวาดรูป และมั่นใจในงานของตัวเองมากขึ้น เช่นเดียวกับที่อยากฝากถึงคนรุ่นใหม่คนอื่น ๆ ที่มีเรื่องอยากเล่า แต่ยังไม่กล้าลงมือ
“อยากจะให้ทุกคนมั่นใจในลายเส้นของตัวเองเยอะ ๆ เพราะบางทีลายเส้นอาจไม่ได้เป็นทุกสิ่งที่ตัดสินความสวยหรือความไม่สวย รูปวาดในแต่ละรูปคือคุณอยากจะสื่ออะไรมากกว่า แล้วคนที่ได้มองเห็นรูปภาพนั้น เขาได้รับความรู้สึกนั้นไหม”
จากคำถามว่าคนจะชอบลายเส้นแบบนี้หรือไม่ วันนี้ภาพวาดของรตาได้พาบ๊อบบี้ แต้ม และแชมป์ออกไปให้คนอื่นรู้จักแล้ว บนเสื้อที่ใครสักคนเลือกใส่ ความทรงจำเหล่านั้นยังมีพื้นที่ของตัวเอง เช่นเดียวกับความตั้งใจแรกที่เธอเล่าให้เราฟัง
“เราไม่อยากให้สัตว์เลี้ยงที่เรารักมาก ๆ จากหายไปตามกาลเวลาของโลกใบนี้ค่ะ”



